Moed & Kwetsbaarheid​ 

Na afloop van mijn lessen heb ik vaak de meest fantastische gesprekken met mensen.Vandaag zei iemand: "ik heb in het jaar van mijn burnout meer gehad aan de lessen bij Naar Zee en de gesprekken met jou dan aan al mijn therapie sessies bij elkaar". Iemand anders: "ik ben zo blij dat jij en jouw lessen op mijn pad zijn gekomen, ik kan je niet uitleggen hoeveel ik er aan heb”. En een derde: "ik ben mijzelf zo lang kwijt geweest, hier voel ik mijzelf weer". Wauw, wauw, wauw denk ik dan.Omdat het als een groot compliment voelt. Maar ook omdat ik super trots ben op alle mensen die de moed en het vertrouwen hebben om hun hart open te zetten tijdens een les.Ik wilde van Naar Zee een veilige plek en een baken van rust maken. Iets wat hard nodig is in de chaotische tijd waarin we leven. Er komen zoveel uitgeputte mensen bij Naar Zee binnen.Soms hele jonge mensen met een burn out. Mensen die door een heftige tijd in hun leven gaan.Mensen die het gewoon even niet meer zo weten. En het werkt. Naar Zee voelt veilig en brengt rust. Mensen voelen zich er gezien en op hun gemak. De verhalen die ik hoor kunnen hartverscheurend zijn maar ook hilarisch of woest openhartig. Wij mensen zijn zulke prachtige, gecompliceerde, kwetsbare en ontroerende wezens. We hebben elkaar nodig. Dat is mooi. En soms lastig. Verbinding maken is fijn en eng tegelijk. Daar heb je moed voor nodig. En moedig zijn betekent kwetsbaar zijn.In die kwetsbaarheid ligt onze grootste kracht.​

Tijd maakt Tijd​

Bij Naar Zee vind je rust, ruimte en tijd.Meteen als je binnen stapt voel je dat de buitenwereld naar de achtergrond verdwijnt.Je kunt echt alles van je af laten glijden.Er is tijd om te vertragen.Tijd om naar binnen en naar buiten te kijken.Zonder haast. Rust nemen is niet hetzelfde als lui zijn.Tijd, rust en ruimte voor jezelf vrij maken is juist een bron van energie, een bron van creativiteit.In rust ligt een diep geluk verborgen en een groot gevoel van vrijheid.Die vrijheid vormt zich in het moment tussen impuls en reactie.Wat doe je? Wat doe je niet?Er valt iets te kiezen.Door stress en haast gaan deze momenten ongezien voorbij.Dan voelt het alsof je geen grip hebt, alsof je geleefd wordt.Op zoek naar houvast gaan we dan nog harder rennen, nog beter ons best doen.In de hoop dat we ooit totale controle zullen hebben.Daarmee voeren we de druk op onszelf verder op.Een vicieuze cirkel is geboren. Hoe kom je hier weer uit?Stop eerst maar eens met rennen. Stop met zoeken. Stop met de ballen in de lucht houden.Stop gewoon. Adem eens diep in en uit.Geef jezelf de tijd, gun jezelf wat ruimte. Het magische is: tijd maakt tijd.Door te rusten ervaar je minder stress. Minder stress betekent minder haast. Minder haast betekent meer tijd. Stap eens bij ons binnen.We gunnen het je zo.

The Invitation 

The Invitation by Oriah Mountain DreamerIt doesn’t interest me what you do for a living. I want to know what you ache for and if you dare to dream of meeting your heart’s longing.It doesn’t interest me how old you are. I want to know if you will risk looking like a fool for love for your dream for the adventure of being alive.It doesn’t interest me what planets are squaring your moon... I want to know if you have touched the centre of your own sorrow if you have been opened by life’s betrayals or have become shriveled and closed from fear of further pain.I want to know if you can sit with pain mine or your own without moving to hide it or fade it or fix it.I want to know if you can be with joy mine or your own if you can dance with wildness and let the ecstasy fill you to the tips of your fingers and toes without cautioning usto be careful to be realistic to remember the limitations of being human.It doesn’t interest me if the story you are telling me is true. I want to know if you can disappoint another to be true to yourself. If you can bear the accusation of betrayal and not betray your own soul. If you can be faithless and therefore trustworthy.I want to know if you can see Beauty even when it is not pretty every day. And if you can source your own life from its presence.I want to know if you can live with failure yours and mine and still stand at the edge of the lake and shout to the silver of the full moon, “Yes.”It doesn’t interest me to know where you live or how much money you have. I want to know if you can get up after the night of grief and despair weary and bruised to the bone and do what needs to be done to feed the children.It doesn’t interest me who you know or how you came to be here. I want to know if you will stand in the centre of the fire with me and not shrink back.It doesn’t interest me where or what or with whom you have studied. I want to know what sustains you from the inside when all else falls away.I want to know if you can be alone with yourself and if you truly like the company you keep in the empty moments.​

Avontuur​

Wat zie jij in deze foto?Licht of donker? Schaduw of zon? Lijnen of rondingen? Vorm of abstractie? Gewoon een ding?Een keuze maken is niet nodig, het is er allemaal. En meer.Als we woorden weghalen, oordelen weghalen ontstaat er ruimte voor nieuwe inzichten.Nieuwe avonturen zelfs.Neem de gevoelens die we vaak als onprettig of slecht bestempelen.Kan je daar de wonderschone uitnodiging in zien?Moeheid nodigt uit tot verstilling.Boosheid nodigt uit grenzen aan te geven.Jaloezie nodigt uit tot meer zelfvertrouwen.Luiheid nodigt creativiteit uit.Kijk met nieuwsgierigheid en fascinatie naar de dingen die je denkt, voelt en ervaart.Haal de oordelen weg, adem diep.Ik wens je een mooi avontuur.​

Druk, druk, druk?​

Druk, druk, druk? Kom tot rust, rust, rust! We kennen het allemaal.Juist als we gaan slapen, gaan mediteren, rustig een boek willen lezen of op een andere manier willen ontspannen, juist dan wordt ons hoofd wakker en begint het gekwetter van het denken.Een kleine beschouwing en wat tips. Het denken beweegt. Altijd.Die beweging kan vertragen en versnellen maar tot stilstand komt ie nooit.Om die beweging te genereren is een A en een B nodig.Iets verplaatst zich. Iets beweegt van A naar B, omhoog en omlaag, van links naar rechts, op en neer, van voor naar achter. Het zoeken naar tegenover elkaar liggende punten (of tegenstellingen) en het bewegen daartussen is de natuurlijke staat van het denken.Ongemerkt zijn we onophoudelijk aan het meebewegen tussen die punten.Dat uit zich bijvoorbeeld in oordelen en vergelijken. Iets is mooi of lelijk, leuk of vervelend, goed of slecht, lekker of vies, lief of stout, toegestaan of verboden.Het denken schiet daarbij alle kanten uit, onstuitbaar en grillig.Objectief gezien zijn die gedachtes gewoon een vorm van energie, trilling, beweging.Niet anders dan licht en geluid. Maar er is een groot verschil.Als licht te fel is dan sluiten we onze ogen, zetten een zonnebril op of zoeken een plek met schaduw.Is geluid te hard dan slaan we onze handen over onze oren, vinden verlichting bij oordoppen of verplaatsten ons naar een plek waar het stil is.Maar hoe ontsnap je aan gedachtes?Pogingen om niet te denken, het denken te ordenen of tot kalmte te bewegen lopen vaak op niets uit.Hoe harder we proberen de eindeloze stroom gedachtes te onderdrukken hoe rumoeriger het in ons hoofd lijkt te worden.Het voelt als een zinloze en uitputtende strijd.Maar wat dan wel?Hoe vinden we rust? Dat is eigenlijk heel simpel.Het enige dat we daarvoor nodig hebben is een ander perspectief, een andere manier van kijken.Als we het gezang van een vogel door een open raam horen voelen we ons niet ineens een vogel. Toch?Bij gedachtes doen we dat wel. We identificeren ons.Een kwaadaardige gedachte kan een gevoel geven van ‘ik ben kwaadaardig’ en een liefdevolle gedachte het gevoel ‘ik ben liefdevol’. Beide gedachtes zijn niet perse waar.We zijn niet wat we denken.Ons denken helpt ons te onderscheiden, te redeneren, keuzes te maken maar we zijn niet wat we denken.We zijn veel groter dan ons denken.We zijn het veld waarin de gedachtes zich afspelen. Denk aan de zee. Als gedachtes de golven zijn dan zijn wij het bekken waarin de zee stroomt en beweegt. Het omhulsel dat het water zijn vorm geeft. Willen stoppen met denken is proberen het water van de zee tot stilstand te brengen.Wat we wel kunnen doen is ons anker uitwerpen.In de diepte vinden we een stevige bodem die het anker houvast biedt. Die bodem is helemaal niet onder de indruk van het gewoel aan de oppervlakte. Die bodem is er gewoon. In al zijn rust, weidsheid en vanzelfsprekendheid. Proberen?Ga lekker zitten of liggen. Maak het je even gemakkelijk. Voel de bodem onder je.Voel de stoel of de matras, voel waar je lichaam geraakt en ondersteund wordt. Voel de stevigheid van de vloer en de aarde daaronder. Adem een paar keer diep in en uit en laat je lichaam uitademend steeds meer zakken. Laat je zwaar worden.Voel de zwaartekracht en zak steeds dieper, net als een anker.Voel hoe de ondergrond waarop je zit of ligt houvast biedt.Luister naar het zachte geluid van je adem. Voel je adem en de stevigheid van de ondergrond.Laat gedachtes vrij stromen, als water. Doe er niets mee. Voel je de neiging opkomen achter een gedachte aan te gaan, adem dan rustig uit en voel opnieuw de ondergrond.Jij bent het water niet, je bent de bodem. Weids, stevig en stil.​

...
...

Blog